Πότε ένα ψηφιακό αντίγραφο γίνεται αποδεικτικό στοιχείο;

Δεν αρκεί κάποιος να έχει ένα αρχείο. Πρέπει να μπορεί να αποδείξει ότι δεν έχει αλλοιωθεί.

Κάποιος συνδέει π.χ. έναν σκληρό δίσκο, «αντιγράφει τα αρχεία», και θεωρεί ότι το αποδεικτικό υλικό είναι “έτοιμο για δικαστήριο”.

Όμως, μία απλή αντιγραφή μεταφέρει τα ορατά αρχεία. Δεν αποδεικνύει όμως:

• ότι αντιγράφηκε ολόκληρο το φυσικό περιεχόμενο του μέσου,
• ότι το πρωτότυπο δεν μεταβλήθηκε στη διαδικασία,
• ότι το αντίγραφο είναι, bit προς bit, ίδιο με την πηγή.

Και οι τρεις αυτές παράμετροι είναι ακριβώς αυτό που θα αμφισβητηθούν.

Πώς γίνεται σωστά;

Πριν γίνει μία αντιγραφή, προστατεύουμε το πρωτότυπο ψηφιακό μέσο. Ακόμη και η απλή σύνδεση ενός δίσκου σε υπολογιστή μπορεί να το μεταβάλει (π.χ. εγγραφές λειτουργικού συστήματος). Γι’ αυτό η πρόσβαση γίνεται πάντα read-only, μέσω write blocker.

Η αντιγραφή γίνεται σε όλο το φυσικό επίπεδο, σε όλο το προσπελάσιμο εύρος του δίσκου, όχι απλώς “στα αρχεία που φαίνονται”

Και τέλος, το hash. Το κρυπτογραφικό αποτύπωμα που επιτρέπει την αντικειμενική σύγκριση των ψηφιακών μέσων, όχι ότι «μοιάζουν τα αρχεία», αλλά ότι το σύνολο του περιεχομένου είναι ταυτόσημο – ουσιαστικά ένας τέλειος κλόνος.

Ένα πραγματικό παράδειγμα που συνοδεύεται με σχετικό report.

Δύο δίσκοι 2TB:

Το ζητούμενο δεν είναι μόνο η δημιουργία αντιγράφου.

Είναι η δυνατότητα του αποδεικτικού υλικού να μπορεί να “αντέξει” σε δικανικό έλεγχο από οποιονδήποτε τρίτο ανεξάρτητο μελετητή

Να μπορείτε να εξηγήσετε και να τεκμηριώσετε:

• τι ακριβώς αντιγράφηκε;
• με ποιον τρόπο;

χωρίς να μεταβληθεί το πρωτότυπο και με επιβεβαίωση ότι το αποτέλεσμα ταυτίζεται με την πηγή.

Στα ψηφιακά πειστήρια, το κρίσιμο δεν είναι να έχεις ένα αντίγραφο.

Είναι να μπορείς να αποδείξεις ότι είναι αντίγραφο.

Αν χειρίζεστε υπόθεση με ψηφιακό αποδεικτικό υλικό και θέλετε να είναι δικανικά “άτρωτο”, επικοινωνήστε μαζί μας.